'Children of Divorce'; Where Do They Go? දික්කසාදයකින් පසු දරුවන්ගේ මග කොයිබටද? விவாகரத்து ஆன பின் குழந்தைகள் என்ன செய்வார்கள்???
'Children of Divorce'; Where Do They Go?
Understanding custody
Custody in the General law refers to the care and control
over the person and education of the minor (guardianship of the person) and not
curatorship (control and management of the minor’s property).
In most instances, when two individuals get divorced,
custody becomes one of the main contentious issues. It often becomes a tug of
war between parents resulting in much discomfort and pain of mind for the
child.
In Sri Lanka, the District Court in its applicable
jurisdiction is recognized as the Upper Guardian of the minor child. Therefore
the courts have the final say in deciding which parent should have custody.
Many factors may influence a court's decision, the welfare of the child and the
suitability of the parent being foremost among them. The non-custodian parent
may claim for reasonable access.
Does the father have a better right to custody?
The earlier and now discouraged tendency among judges was
to recognize the father's preferential right to custody. This is probably the
influence of the Roman law concept of 'patria potestas'. However several
statutes and international conventions have now encouraged the adoption of the
best interests (of the child) standard. Some courts have recognized this
principle. For instance, in Kamalawathie v De Silva (1961) 64 NLR 252,
it was held that where the common home was dissolved, the preferential right of
the father has no significance and the issue of custody has to be decided
solely on the interests of the child.
In South Africa too, (another country with Roman Dutch
law), there is now a complete movement towards the best interest standard.
Another factor which might influence a judge in making
the decision to give custody to the mother is the recent research which
highlights the unwholesome effect maternal deprivation may have on a young
child.
However, leaning towards either extreme would cause
detriment to the child. In, 'Beyond the Best Interests of the Child'(1973,
Solnit, Freud, and Goldstein), this need for the law to be child oriented is
emphasized. It sets out the concept of the 'psychological parent' wherein the
attachment the child has to the adult whom the child views as 'the source of
love and security' is important.
An issue in this area, however is that despite all these
new and better approaches, custody is still a matter depending on the
perspective of the individual judge. Article 18 of the Convention on the
Rights of the Child 1990 for instance, recognizes joint parental
responsibilities. However no corresponding provision exists in the Sri Lankan
Children’s Charter (1992) though Sri Lanka has ratified the above convention.
What are a child’s best interests?
Ideally, in
deciding which parent should have custody the court would look at factors such
as the educational background, physical and emotional well-being, motives,
employment background of each parent. The child’s relationship with each parent
too will be considered and the child’s own wishes will factor if the child has
reached the age of discretion (generally 14 years of age for a male child and
16 years for a female child).
What can cause a person to lose custody?
If a parent has a
history of domestic violence, abuse, questionable conduct, substance abuse, it
is very likely that the court would refuse to give such an individual custody. A
person’s religious beliefs would not affect the claim to get custody,
generally.
Custody disputes
between parents and third parties
In such cases, courts
would often favor the natural right of the biological parents. For instance in Samarasinghe
v Simon (1943) 43 NLR 129 the court stated that there could be no
interference with the natural parents’ right to custody unless there was
surrender and abandonment. Considering all circumstances, it was then decided
that though in this case there was a clear intimation that the child would not
be claimed back, the father could now gain custody of the child as it would
give the child an opportunity to grow up with its natural siblings in a stable
home.
Although a court would
not always prefer a natural parent to
a third party, courts have often given weight to the natural right of the
natural parent.
දික්කසාදයකින් පසු දරුවන්ගේ මග කොයිබටද?
භාරකාරීත්වය යනු
සාමාන්‍ය
නීතියේ භාරකාරත්වය
ලෙස හැදින්වෙන්නේ,පුද්ගලයා කෙරෙහි දක්වන ආරක්ෂාව ,පාලනය සම්බන්ධයෙන් හා බාල වයස්කරුවෙකුගේ අධ්‍යාපනය පිළිබඳව සැලකිලිමත්
වීමයි. නමුත් එය බාල වයස්කරුවෙකුගේ දේපල පාලනය හා කළමනාකරණය යන විෂය ක්ෂේත්‍රයෙන් වෙනස් වේ.
බොහෝ අවස්ථාවලදී පුද්ගල පාර්ශ්වයන් දෙදෙනෙක් දික්කසාද වීමෙන් පසුව පැන නගින ප්‍රධාන ගැටලු අතරින්
එකක් ලෙස භාරකාරත්වය හැදින්විය
හැකිය. එය බොහෝ විට දෙමාපියන් අතර
ගැටුමක් දක්වා වර්ධනය වන අතර එමගින් දරුවාට පීඩා ගෙන දෙන අපහසුතාවයක් හා සිත් තැවුලක් ද හට ගනී.
ශ්‍රී ලංකාවේ, බාල වයස්කරුවෙකුගේ ඉහළ ම භාරකාරත්වය හොබවන්නා ලෙස දිස්ත්‍රික්
අධිකරණය හා එහි අධිකරණ බලය පිළිගනියි. එබැවින් භාරකාරත්වය
ලබා දිය යුත්තේ කාට දැයි සම්බන්ධයෙන් අවසාන තීන්දුව තීරණය කිරීමට අධිකරණයට
බලය තිබේ. දරුවන්ගේ සුබසාධනය හා භාරකාරත්වය හිමි කර ගැනීමට වඩාත් යෝග්‍ය දෙමාපිය
පාර්ශ්වය, යන කරුණු අධිකරණ තීන්දුව ලබා දීමේදී බොහෝ සාධක වලට පසුබිම් විය හැකිය.භාරකරු නොවන දෙමාපිය පාර්ශ්වයට සාධාරණ ප්‍රවේශයක් ඉල්ලා සිටිය හැකිය .
භාරකාරීත්වයක්
දැරීමට වඩාත් සුදුසු අයිතියක් පියාට තිබේ ද ?
විනිශ්චයකාරවරුන්
එදා හා අදත් අධෛර්යමත් කළ ප්‍රවණතාවය වූයේ
භාරකාරීත්වය සදහා වූ පියාගේ වරණීය අයිතිය හදුනා ගැනීමයි. මෙය බොහෝවිට , රෝම නීති සංකල්පයක් වන “පීතෘ බලයේ”(patria potestas) හි බලපෑම ලැබුවා විය හැකිය .කෙසේ නමුත් , “දරුවාගේ උපරිම යහපත” යන සංකල්පයේ ප්‍රමිතිය ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන්
හා පනත් කිහිපයකින් ම සම්මත කර ඇත. සමහර අධිකරණ විසින් මෙම මූලධර්මය පිළිගෙන ඇත. නිදසුනක් වශයෙන් , කමලාවතී එ. ද සිල්වා (1961) 64 NLR 252 යන නඩුවේදී අධිකරණය ප්‍රකාශ
කර සිටියේ, සියලු ම පාර්ශ්වයන් එක් ව වාසය නොකරන නිවසක ( දික්කසාදයකින් හෝ විසුරුණු) පියාගේ වරණීය අයිතියට
සැලකියයුතු තත්ත්වයක් හෝ නොමැති බවත් භාරකාරීත්වය ගැටලුව නිරාකරණය
කරන්නේ දරුවාගේ උපරිම
යහපත උදෙසා පමණක් වන බවත් ය.
රෝම ලන්දේසි නීතිය ක්‍රියාත්මක
වන තවත් රටක් ලෙස දකුණු අප්‍රිකාවේ ද මේ වන විට දරුවාගේ උපරිම
යහපත සංකල්පය වෙනුවෙන් සම්පූර්ණ තත්ත්වයක් ලගා කරමින් සිටියි.
විනිශ්චයකාරවරුන්
විසින් ,මවකට භාරකාරීත්වය හිමිකර දීමට තීරණය
කිරීමේදී සැලකිල්ලට ගනු ලබන තවත් සාධකයක් වනුයේ මෑත කාලයේ සමීක්ෂණ වලින්
උද්දීපනය කරන තරුණ වයස් වල සිටින දරුවෙකුට මව අහිමි වීම , මවගෙන් වෙන් වීම අහිතකර ලෙස බලපෑම
යි.
කෙසේ නමුත්,අන්ත දෙසට නැඹුරු වීම දරුවාට දරාගත නොහැකි
වේ. Beyond the Beat Interest of
the Child (1973, Solnit, Freud and Goldstein) හි දී දරුවාගේ යහපත වෙනුවෙන්
නීතියේ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කර ඇත.වඩාත් වැදගත් “ආදරය හා ආරක්ෂාව සලසන ප්‍රභවයක්” ලෙස වැඩිහිටියෙකු පිළිබඳව දරුවාගේ සිතෙහි ජනිත වන අදහස් හා එම දරුවා වැඩිහිටියන් කෙරෙහි
ඇලුම් කිරීම, “මනෝවිද්‍යාත්මක දෙමව්පියා” යන සංකල්පයෙන් එහිදී මනාව ඉදිරිපත් කරයි.
කෙසේ වෙතත් මෙම විෂය ක්ෂේත්‍රය ගැටලු
සහිත එකක් වුවද ඉහත කී සියලු ම නව හා වඩාත් හොඳ ප්‍රවේශයන් තිබියදීත් භාරකාරීත්වය තවමත් ස්වාධීන
විනිසුරුවරයෙකු ගේ දර්ශනය මත පදනම් වන ප්‍රශ්නයකි. 1990 ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ සම්මුතියේ 18 වන වගන්තිය දෙමාපියන්ගේ
ඒකාබද්ධ වූ වගකීම්
පිළිගනියි .කෙසේනමුත්, ඉහත කී සම්මුතියේ විධි විධානයන් ශ්‍රී ලංකාව
විසින් අනුමත කර තිබුණත් ශ්‍රී ලංකාවේ දැනට පවතින 1992 ළමා ප්‍රඥප්තියේ අනුරූපි විධි විධාන කිසිවක් නැත.
දාරුවාගේ උපරිම යහපත
යෝග්‍ය ලෙස දෙමාපියන්ගෙන්
භාරකාරත්වය හිමි විය යුත්තේ කවරෙකුට දැයි තීරණය කිරීමේදී , අධිකරණය විසින් එක් එක් දෙමාපිය පාර්ශ්වයන්ගේ අධ්‍යාපනික පසුබිම , ශාරීරික හා චිත්තවේගී යහපැවැත්ම ,අභිප්‍රායන් හා වෘත්තිමය පසුබිම වැනි සාධක දෙස බලනු ඇත . ඒ එක් එක් දෙමාපිය පාර්ශ්වය හා දරුවා අතර ඇති සම්බන්ධතාවය ද එහිදී සැලකිල්ලට ගනු ලබන අතර සාමාන්‍යයෙන් පිරිමි දරුවෙකු අවුරුදු දහහතරක් හා ගැහැනු දරුවෙකු නම් අවුරුදු දහසය යන වයස් ලගා කර ඇත්නම් , දරුවාගේ අභිමතය ද සාධක ලෙස බලපානු ඇත.
පුද්ගලයෙකු ට භාරකාරීත්වය අහිමි විය හැකි අවස්ථා
දෙමාපියෙකු ගෘහස්ථ හිංසනය, අපයෝජනය, ප්‍රශ්න සහගත හැසිරීම , මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතා කිරීම
වැනි ඉතිහාසයේ පෙර වැරදි තිබේ නම්, එවැනි ස්වාධීන භාරකාරත්වක් හිමිකර දීම අධිකරණය ප්‍රතික්ෂේප
කරයි.
සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයෙකුගේ
ආගමික විශ්වාසයන් භාරකාරීත්වය හිමිකර ගැනීමට බලපානු
නොලැබේ.
දෙමාපියන් හා තෙවන පාර්ශ්ව අතර භාරකාරත්වය සම්බන්ධයෙන්
ඇතිවන ආරවුල්
එවැනි අවස්ථාවලදී අධිකරණය බොහෝවිට
ජීව විද්‍යත්මක
දෙමාපියන්ගේ ස්වාභාවික අයිතියට පක්ෂපාතීත්වයක් දක්වයි. නිදසුනක් ලෙස සමරසිංහ එ. සයිමන් (1943) 43 NLR 129 නඩුවේ දී අධිකරණය ප්‍රකාශ කර සිටියේ දෙමාපියන්
දරුවාගේ භාරකාරීත්වය තවත් කෙනෙකුට භාර දීම හා අත් හැර දැමීම යන කරුණු හැර ජීව විද්‍යත්මක
දෙමාපියන්ගේ ස්වාභාවික අයිතියට කිසිසේත්ම මැදිහත් නොවිය හැකි බවයි . සියලු ම සිද්ධීන් සලකා බැලීමේ දී දරුවා නැවත හිමිකර දීමට මෙම නඩුවේදී පැහැදිලි
සාක්ෂි තිබුණත්, දරුවාගේ භාරකාරීත්වය හිමි කරගැනීමට හැකි වන පරිදි ස්ථීර නිවසක ස්වාභාවික සහෝදර
සහෝදරියන් සමඟ වර්ධනය
වීමට දරුවාට අවස්ථාව ලබා දීමෙන් පියා භාරකාරත්වය හිමි කර ගනී.
අධිකරණයක් සැම විටම ස්වාභාවික දෙමාපියන්ගෙන් තෙවන
පාර්ශ්වයකට අයිතිය ලබාදීමට
කැමත්තක් නොදැක්වූ වත් බොහෝ විට ස්වාභාවික දෙමාපියන්ගේ
ස්වාභාවික අයිතියට වැඩි බරක් ලබා දී ඇත .
விவாகரத்து ஆன பின் குழந்தைகள் என்ன செய்வார்கள்?
பொதுச் சட்டத்தில் காவலில் இருப்பவர், நபர் மற்றும் கல்வி (நபரின் பாதுகாவலர்) மற்றும் கவுன்சிலிங் (சிறு சொத்துகளின் கட்டுப்பாட்டை நிர்வகித்தல்) ஆகியவற்றின் மீது அக்கறை மற்றும் கட்டுப்பாட்டைக் குறிக்கிறது.
பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், இரண்டு நபர்கள் விவாகரத்து செய்யும் போது, காவலில் முக்கிய சச்சரவு பிரச்சினைகளில் ஒன்றாகிறது. இது பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கு மனச்சோர்வு மற்றும் மன அழுத்தம் விளைவாக பெற்றோர்கள் இடையே போர் ஒரு குண்டாக இருக்கிறது.
பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், இரண்டு நபர்கள் விவாகரத்து செய்யும் போது, காவலில் முக்கிய சச்சரவு பிரச்சினைகளில் ஒன்றாகிறது. இது பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கு மனச்சோர்வு மற்றும் மன அழுத்தம் விளைவாக பெற்றோர்கள் இடையே போர் ஒரு குண்டாக இருக்கிறது.
ஸ்ரீலங்காவில், அதன் பொருந்தக்கூடிய அதிகார எல்லைக்குள் மாவட்ட நீதிமன்றம் சிறு குழந்தையின் மேல் கார்டியன் என அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, பெற்றோர் காவலில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்வதில் நீதிமன்றங்கள் இறுதி முடிவைக் கொண்டிருக்கின்றன. பல காரணிகள் ஒரு நீதிமன்றத்தின் முடிவை, குழந்தை நலன் மற்றும் பெற்றோரின் பொருந்தக்கூடிய தன்மை ஆகியவற்றில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கலாம். நியாயமான அணுகலுக்குக் காப்பாற்றப்படாத பெற்றோர் உரிமை கோரலாம்.
தந்தை காவலில் சிறப்பாக இருப்பாரா?
நீதிபதிகள் மத்தியில் முந்தைய மற்றும் இப்போது சோர்வடைந்த போக்கு காவலில் தந்தையின் முன்னுரிமை உரிமை அங்கீகரிக்க இருந்தது. இது ரோம சட்ட விதிகளின் பாதிப்பை ஒருவேளை 'பாட்ரியா போஸ்டெஸ்டாஸ்' என்ற கருத்தாகும். எனினும் பல சட்டங்கள் மற்றும் சர்வதேச மரபுகள் இப்போது சிறந்த நலன்களை (குழந்தைகளின் தரநிலை) ஏற்றுக்கொள்வதை ஊக்கப்படுத்தியுள்ளன. இந்த கோட்பாட்டை சில நீதிமன்றங்கள் அங்கீகரித்துள்ளன. உதாரணமாக, கமலவதி வீ டி சில்வா (1961) 64 NLR 252 இல், பொது இல்லம் கலைக்கப்பட்ட இடத்தில், தந்தையின் முன்னுரிமை உரிமைக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கிடையாது மற்றும் காவலில் உள்ள பிரச்சினை தீர்ப்பின் குழந்தை.
தென்னாப்பிரிக்காவிலும் (ரோமானிய டச்சுச் சட்டம் கொண்ட மற்றொரு நாடு), இப்போது சிறந்த வட்டி தரத்திற்கு ஒரு முழுமையான இயக்கம் உள்ளது.
அம்மாவிடம் காவலில் வைக்க முடிவெடுப்பதில் ஒரு நீதிபதியினை பாதிக்கும் மற்றொரு காரணி அண்மைக்கால ஆராய்ச்சி ஆகும், இது அசௌகரியமான விளைவை தாய்வழி இழப்புக்கு ஒரு இளம் குழந்தைக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது.
எனினும், தீவிரமாக நோக்கி சாய்ந்து குழந்தைக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். 'குழந்தைகளின் சிறந்த விருப்பத்திற்கு அப்பால்' (1973, சோல்னிட், பிராய்ட், மற்றும் கோல்ட்ஸ்டைன்) ஆகியவற்றில், சிறுவயதிலேயே கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார். குழந்தை 'அன்பையும் பாதுகாப்பையும் ஆதாரமாகக் கருதுகிற குழந்தைக்கு' முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கும் 'மனோதத்துவ பெற்றோர்' என்ற கருத்தை இது அமைக்கிறது.
இந்த பகுதியில் ஒரு பிரச்சினை, எனினும் இந்த புதிய மற்றும் சிறந்த அணுகுமுறைகளை போதிலும், காவலில் இன்னும் தனிப்பட்ட நீதிபதி முன்னோக்கு பொறுத்து ஒரு விஷயம். குழந்தைகளின் உரிமைகளைப் பற்றிய மாநாட்டின் 18 வது பிரிவு, உதாரணமாக, கூட்டு பெற்றோர் பொறுப்புகளை அங்கீகரிக்கிறது. இருப்பினும் சிறிலங்கா சிறுவர் உரிமைச் சாசனத்தில் (1992) எந்தவொரு பொருத்தமான ஏற்பாடும் இல்லை.
குழந்தையின் சிறந்த நலன்கள் என்ன?
விருப்பமாக, எந்த பெற்றோர் காவலில் இருக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்வதில் நீதிமன்றம் கல்வி பின்னணி, உடல் மற்றும் உணர்ச்சி நல்வாழ்வு, உள்நோக்கம், ஒவ்வொரு பெற்றோரின் வேலை பின்னணி போன்ற காரணிகளைப் பார்க்கும். ஒவ்வொரு பெற்றோருடனும் குழந்தையின் உறவு மேலும் பரிசீலிக்கப்படும் மற்றும் பிள்ளையின் விருப்பப்படி வயதுக்கு வந்துவிட்டால் (பொதுவாக ஒரு ஆண் குழந்தைக்கு 14 வயது மற்றும் ஒரு பெண் குழந்தைக்கு 16 ஆண்டுகள்).
ஒரு நபரை காவலில் வைக்க என்ன காரணம்?
ஒரு பெற்றோர் உள்நாட்டு வன்முறை, துஷ்பிரயோகம், கேள்விக்குரிய நடத்தை, பொருள் துஷ்பிரயோகம் ஆகியவற்றின் வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தால், அத்தகைய தனிப்பட்ட காவலில் வைக்க நீதிமன்றம் மறுக்கக்கூடும். ஒரு நபரின் மத நம்பிக்கைகள் வழக்கமாக காவலில் வைக்க உரிமை கோரப்படாது.
பெற்றோர் மற்றும் மூன்றாம் நபர்களிடையே காவலில் உள்ள சர்ச்சை
இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், உயிரியல் பெற்றோர்களின் இயல்பான உரிமையை பெரும்பாலும் நீதிமன்றங்கள் ஆதரிக்க வேண்டும். உதாரணமாக சமரசிங்க வி சைமன் (1943) 43 NLR 129 ல் நீதிமன்றம் கூறியது, சரணடைதல் மற்றும் கைவிடப்பட்டிருந்தாலன்றி இயற்கை பெற்றோர் 'காவலில் வைக்க உரிமை இல்லை. எல்லா சூழ்நிலைகளையும் கருத்தில் கொண்டு, இந்த வழக்கில் குழந்தையை திரும்பப் பெற முடியாது என்று ஒரு தெளிவான உள்நோக்கம் இருந்தபோதிலும், குழந்தையின் குழந்தையை காப்பாற்றிக் கொள்ளலாம், ஏனெனில் குழந்தையை அதன் இயற்கை ஒரு நிலையான வீட்டில் உறவினர்கள்.
ஒரு நீதிமன்றம் எப்போதும் ஒரு மூன்றாம் தரப்பினருக்கு ஒரு இயற்கை பெற்றோரை விரும்பவில்லை என்றாலும், நீதிமன்றங்கள் பெரும்பாலும் இயற்கை பெற்றோரின் இயல்பான உரிமைக்கு எடை கொடுக்கின்றன.
Comments
Post a Comment